ÜŞÜMEK YARINLARA

Yüreğim dağ yamaçlarında…

Bir volkan kadar közlüdür

Nereye dönsem içim içime sığmaz

Paramparça…Yürüdüğüm yol hasret yoludur

Elim gurbeti avuçlar durur

Kimsesizliğime bir öğretmen üşür

Sevgim üşür…. Ben ağlarım…

Gökyüzünde hiç bilmediğim yıldızlar belirir

Adını bile bilmediğim kuşlar süzülür

Perdeler iner aynam kırılır

Çâresizliğime bir öğretmen üşür

Sevgim üşür…  Ben ağlarım

Karanlık dünyâma bir el uzanır

Vücûduma bir ağırlık sıvanır

Bağrıma bir sancı dayanır

Bilgisizliğime bir öğretmen üşür

Sevgim üşür…  Ben ağlarım

Düş rengi sevdâm bir muma benzer

Yarınıma yarınlarıma bir çakmak çakar

Körlüğüme, sağırlığıma , dilsizliğime ışıklar saçar

Câhilliğime bir öğretmen üşür

Sevgim üşür. Ben ağlarım

İlmek ilmek dokur kilimim, emeği süzer

Kalemime harf , dilime saz 

Karatahtaya söz düşer…

Çiçeklere öğrenmek, öğretmek düşer…

Bugün  yarın şiirime bir tohum düşer

Çiçeklerim, dileklerim, geleceklerim üşür

Diyeceklerime diyemediklerim üşüşür

Sevgim  ağlar… Ben  üşürüm…

Süreyya Aktaş tarafından yayımlandı

https://myreikiterapialanya.wordpress.com/

%d blogcu bunu beğendi: