Süreyya Aktaş

HUZUR


Akşam! ..
Akşamın, o karanlık gölgesindeyim Ve…
İnsân seline karışıp giderken
yalnızlığım…
Atından inen yorgun bir şövalye gibi…
Vâsıtalardan inme-binme telâşındayım.
Yine yaşadığım günü yazma
açlığındayım.
Yollar boyu yürüyüp bindiğim otobüste…
Ayakta çekilen eziyetlerim
yetmiyormuş gibi,
Cepçiler, dilenciler, lâf atmalar
Ve açlıktan mide sancılarım…
Yine, bugün sokaklar da,
Kimler aç kaldı.
O yüzlerde ki sahte maskeler
Ne zamân kalkacak üzerimizden
Ve yine ne zamân yol bulup,
O tatlı uykumuz bölünmeden
Midemiz zil çalmadan uyuyacağız
Bu sessiz sakin odamızda


Süreyya Aktaş